نخواهم داشت دست از دامنت                                                                    بوي يوسف مي‌دهد پيراهنت

ز انتظارات گشت چشمانم سفيد                                                                    کو نسيمي کآورد سوي منت

گشته‌ام در رهگذارت خاک راه                                                                          تا که بنشينم به چين دامنت

دوستان را نيست چشم ديدنم                                                                       کاش بنشينم به چشم دشمنت

پشتم از دست محبّانت شکست                                                                    تا ابد افتاده‌ام بر گردنت

تا نفس دارم بيا تا با غزل                                                                                پاک سازم خستگي را از تنت

چند بايد عندليبي مثل من                                                                             در قفس باشد مقيم گلشنت؟

کم مبادا از سر «قصري» دمي                                                                      سايه گيسو پريشان کردنت

                                                                                کيومرث عباسي                                                        

ايده هاي اشتباه در ازدواج

1- ازدواج به دليل دوري از خانواده و پدر و مادر:
وقتي وضعيت در خانه‌ي پدري، شوم و اندوه‌بار باشد، ازدواج يک راه گريز محسوب مي‌شود.
تعجبي ندارد که خيلي‌ها اين راه گريز را انتخاب مي‌کنند؛ اما به‌طور معمول، اين مسيري است که شما را از چاله درآورده و به چاه مي‌اندازد.
 
 يکي دو سال ديگر در خانه‌ي پدر و مادر ماندن، بهتر از آن است که با نخستين پيشنهاد ازدواج، تن به تاهل دهيد، چون آن‌وقت ممکن است شريک زندگي‌تان تا آخر عمر سبب رنجش و آزار شما گردد.
 
2-  ازدواج به دليل نگرش يک جانبه‌ي پدر و مادر شما به شخص مورد نظر:
البته جاي تعجب دارد که پدر و مادر شما به‌طور واقعي، همسر آينده‌ي شما را دوست بدارند؛ اما دوست داشتن اين فرد از سوي آنان، دليل کافي براي مدنظر قرار دادن ازدواج با آن فرد نيست. سال‌هاي آينده، زماني که (بعد از 120 سال ) از ميان شما رفتند، شما کماکان بايد اسير فرد روياهاي آنان باشيد؛ فردي که شايد مرد يا زن روياهاي شما نباشد.
 
3- ازدواج فقط به دليل پول و ثروت:
اگر شما شيفته‌ي فردي هستيد که ثروتمند است و فقط به همين دليل حاضريد با او ازدواج کنيد و به ديگر ابعاد توجه نمي‌کنيد، اين ملاک مناسبي نمي‌باشد.
 
 ايده‌ي ازدواج کردن با يک فرد، بدون توجه به احساس و عاطفه‌ي قلبي و فقط از روي نگاه مادي گرايانه، به‌طور يقين، عقلاني نيست و اشتباه مي‌باشد.
 
4- ازدواج به دليل ترحم و دل‌سوزي به يک فرد:
گاهي انگيزه‌ي فرد براي ازدواج، نجات دادن شخص مقابل از تنهايي، فشارهاي زندگي، مشکل‌هاي اقتصادي و اجتماعي و دليل‌هاي ديگر است.
 براي نمونه، دختري که به پسري وابستگي شديد دارد، مسووليت زندگي او از جمله کار، مسکن و مسائل مادي را مي‌پذيرد. چنين انگيزه‌هايي بعد از مدتي کوتاه، رو به خاموشي مي‌رود و در نهايت، زندگي مشترک را با بحران مواجه مي‌سازد.
 
5- ازدواج به دليل خو گرفتن به ارتباط در طي زمان طولاني:
هنگامي که دو نفر پس از آشنايي، تصميم به ازدواج با يکديگر مي‌گيرند، اشکالي ندارد؛ اما موقعي اجبار به دليل «عادت محض» خطرناک مي‌شود که دو نفر که با هم ازدواج کرده‌اند و بعد، از يکديگر طلاق گرفته و به هم عادت کرده‌اند، تصميم بگيرند دوباره شانس خود را امتحان کنند؛ مطمئن باشيد هرگاه بار نخست، کارساز نبوده باشد، بار دوم نيز، کارساز نخواهد بود.
 
6- فردي که براي رسيدن به شما از همسرش جدا مي‌شود:
به‌طور معمول، اين‌گونه ازدواج‌ها، زياد دوام نخواهد آورد و پايه‌اي براي يک رابطه‌ي درازمدت نخواهد بود. فردي که به خاطر شخصي حاضر است به همسر يا نامزد خود خيانت کند، به‌طور مسلم رابطه‌ي آنان، استحکامي نخواهد داشت؛ زيرا کسي که توسط شما به فرد ديگري خيانت کرده، روزي نيز به خود شما خيانت خواهد کرد.
 
منبع: محمدرضا دژکام -روان‌شناس، مشاور ازدواج و خانواده -عضو انجمن روان‌شناسي ايران
 

دخترونه پسرونه
روانشناسي جنسيت

هر انساني قوانين مربوط به تعامل اجتماعي را در مقاطع مختلف از روند زندگي و در شرايط گوناگون فرا مي‌گيرد. اين قوانين را اولين بار ما به عنوان کودک در تعاملات خود با اولياء و مربيان فرا مي‌گيريم و بعد در دوران نوجواني آن را در تعامل خود با دوستان و همسالان، توسعه مي‌دهيم.  سن فراگيري تعاملات اجتماعي از 5 تا 15 سالگي است، همان سنيني که عملاً هر کدام از جنس‌ها، عمده‌‌ي وقت خود را با همجنس خود مي‌گذراند. واعضاي هر گروه آگاهانه رفتار خاص جنسي خود را فرا مي‌گيرد.
 
دنياي دخترها
دختران در گروه‌هاي کوچک و خصوصي بازي مي‌کنند و اعضاي گروه بازي هم سن هستند. بازي‌ها جنبه همکاري و تعاون دارد. فعاليت‌هاي مربوط به بازي به هيچ وجه جنبه رقابتي ندارد و کسي به خاطر داشتن قدرت از ديگران متمايز نمي‌شود . در دوستي‌هاي آنها صميميت، برابري و وفاداري به يکديگر بسيار مهم است. در ساخت روابط اجتماعي دختران همه بايد نسبت به يکديگر سازگاري داشته باشند، ولي اگر اين سازش و تساهل صورت نگرفت بايد منتظر تضاد و کشمکش بود. براي حل مشکل و رفع تضاد دختران، سعي نمي‌کنند تا مسأله را حل کنند و اکثر اوقات اين دوستي‌ها به هم مي‌خورد و جدايي پيش مي‌آيد.
رسول خدا(ص) مي فرمايد: دختران خود را ناخوش نداريد زيرا آنها مونس هاي گرانبهايي هستند(1).
1) خلق رابطه صميمانه و برابر با يکديگر
دوستي در بين دختران بيشتر بر اساس کلام صورت مي‌گيرد. روابط دوستي با رعايت نوبت صحبت، اجازه صحبت دادن به ديگران، و قبول محتواي گفتاري ديگران شکل مي‌گيرد. به کارگيري کلماتي که در آن ضماير و افعال همکاري نهفته است مانند «بچه‌ها بيابند» «ما بايد»، «دخترها» نشانگر توان آنها در سازمان دادن کار گروهي است . وفاداري يکي از ويژگي‌هاي عمده دوستي بين دختران 12 تا 14ساله است.
«اکثر اوقات دختران وقت خود را به حرف زدن اختصاص مي‌دهند و صحبت‌ها، انعکاس‌گر افکار دروني آنهاست.
 2) انتقاد و تفسير رفتارها و گفتارها
 روابط دختران با يکديگر بر اساس روابط رييس و مرئوس نيست.  خواست‌ها و اعتراضات خود را از طرف جمع مطرح مي‌کنند و به آنها جنبه شخصي و فردي نمي‌دهند. معمولاً کنار گذاشتن کسي به بهانه عدم هماهنگي او با هنجارهاي گروه قلمداد مي‌شود. معيار سنجش صميميت دختران منوط به درميان گذاشتن اسرار پنهاني است. براي موفقيت اجتماعي، دانستن صحيح اين روابط بسيار ضروري است، اگر نگوييم که راز بقا در اجتماع وابسته به اين اصول است. ادامه مطلب...